9 juli - 13 september '26
Draden van ons Nederlandse slavernijverleden
Een wandkleed van vijfendertig meter, 600 vrijwilligers, zes steden uit Zuid-Holland. Het kleed verbeeldt het Nederlandse slavernijverleden vanuit onze provincie: wie het bouwde, wie ervoor betaalde, en wat ervan is overgebleven. Van 9 juli '26 tot en met 13 september '26 hangt het in de Oude Kerk.
Het ontwerp is van Marcos Kueh en is geïnspireerd op glas-in-lood. Vlak naast vlak, kleur naast kleur, verhaal naast verhaal. In een kerk vol grafzerken krijgt dat een andere lading dan in een museumzaal.
Praktisch
Wanneer: 9 juli tot en met 13 september
Waar: Oude Kerk Delft, Heilige Geestkerkhof 25
Entree: inbegrepen bij een regulier toegangsticket voor de Oude Kerk
Wat je ziet
Het wandkleed leest van buiten naar binnen.
Links staan de Gouden Koets met Hulde aan de Koloniën, de Universiteit Leiden en het Mauritshuis. Daaronder bewegen Afrikaanse tot slaaf gemaakten in de richting van het midden, gekleed in stoffen die hun afkomst meedragen: indigo uit Ghana, pangi uit Suriname, kralen uit West-Afrika.
Rechts staan het Oost-Indisch Huis in Delft en de VOC-haven van Rotterdam. Daar lopen tot slaaf gemaakten uit Zuidoost-Azië met goederen naar een Nederlands schip. Nootmuskaat, kruidnagel, suiker, koffie, tabak. De rijkdom van Holland, in dragers.
In het midden veranderen de verhoudingen. Twee vrijgemaakte mensen schudden elkaar de hand. Eromheen lopen hun nazaten in vrijheid. Het beeld is een parodie op de keerzijde van de Gouden Koets: waar Vrouwe Holland zat, staan nu de mensen zelf.
Boven en onder loopt een tekst van Frantz Fanon: "De Europese weelde is letterlijk een schandaal, want zij is gebouwd over de ruggen van slaven." De zin is niet bedoeld om weg te leggen.
600 makers, zes steden
Textielkunstenaar Caroline Grootenboer heeft het ontwerp van Marcos Kueh omgezet in vilt, stof, borduurwerk, kralen en gehaakte loodlijnen. In Delft, Den Haag, Schiedam, Dordrecht, Gouda en Leiden werkten 600 vrijwilligers aan het kleed. Op 11 februari 2025 begon dat hier, in Delft. De laatste twee delen zijn ook hier verwerkt, op een raamwerk van tien meter in de Oude Kerk.
Veel makers brachten hun eigen verhaal mee. Een vrouw uit een Bandanese familie verwerkte het bloedbad van Banda in haar deel met sago palm, kruidnagel en de waringinboom. Een zendelingsdochter naaide een schortje uit Suriname in de roze boog, dat decennia op zolder had gelegen. Wie goed kijkt ziet zulke draden door het hele kleed lopen.
Waarom hier
Delft hoort bij dit verhaal. Het Oost-Indisch Huis stond hier, in Delft werd door bestuurders besloten geld in de WIC te steken, en de Protestantse Gemeente Delft heeft de afgelopen jaren onderzoek gedaan naar haar eigen rol in het slavernijverleden. Een kerk is een plek waar gedenken thuishoort. Soms is dat licht, vaker niet.
Het ontwerp komt uit een kerkelijke beeldtaal, en dat is geen toeval. Bijbelteksten zijn lang gebruikt om slavernij goed te praten, en daarna gebruikt om er een einde aan te helpen maken. Dat schuren past hier.